Tijdschrift voor Europa, AI, digitalisering & samenleving

Huidige bijdragen

Sympathisch zenuwstelsel, parasympathisch zenuwstelsel en cortisol - hoe stress ons lichaam regelt

Cortisol, sympathisch zenuwstelsel en stress

Stress hoort bij het leven. Zonder stress zouden we 's ochtends waarschijnlijk nauwelijks uit bed komen, uitdagingen uit de weg gaan en gewoonweg niet veel dingen gedaan krijgen. Het menselijk lichaam is al duizenden jaren ontworpen om snel te kunnen reageren in bepaalde situaties: Gevaar herkennen, energie mobiliseren, handelen. Op zulke momenten draait het organisme op volle toeren - hartslag, ademhaling, alertheid en spierspanning nemen toe. Deze toestand kan zelfs levensreddend zijn.

Stress wordt echter problematisch wanneer er geen einde meer aan komt. Veel mensen leven tegenwoordig in een toestand die niet langer aanvoelt als acute stress, maar eerder als een permanent verhoogd basisniveau. Deadlines, conflicten, overvloed aan informatie, constante beschikbaarheid - het lichaam reageert vaak alsof het zich voortdurend in een potentieel gevaarlijke situatie bevindt. Maar terwijl onze voorouders in staat waren om na een korte periode van spanning weer tot rust te komen, ontbreekt deze fase van echte ontspanning tegenwoordig vaak.

Meer lezen

ChatGPT data-export uitgelegd: Hoe je AI-chats een persoonlijk kennissysteem worden

ChatGPT-gegevens exporteren

Als je regelmatig met een AI werkt, dan ken je dit waarschijnlijk wel: de ene gedachte leidt tot de volgende. Je stelt een vraag, krijgt een antwoord, herformuleert, werkt een idee verder uit. Een korte vraag verandert plotseling in een langere dialoog. Soms leidt het zelfs tot hele projecten.

Maar de meeste van deze gesprekken verdwijnen weer. Ze liggen ergens in de chatlijst, glijden naar beneden en worden na verloop van tijd vergeten. Dit is nu juist een van de grote bijzonderheden van moderne AI-systemen: Terwijl eerdere gesprekken met collega's, vrienden of adviseurs alleen in ons geheugen bestonden, worden AI-dialogen volledig bewaard.

Dit betekent iets cruciaals: Met elke conversatie wordt er een digitaal archief van je gedachten gecreëerd. Dit is het eerste deel van een kleine serie artikelen waarmee je je chatgeschiedenis kunt exporteren uit ChatGPT en effectief kunt gebruiken als een persoonlijke schatkamer van kennis met je lokale AI-systeem.

Meer lezen

Het conflict tussen Iran en Israël: Waarom deze escalatie de strategische nachtmerrie van het Westen is

Israël-Iran - Strategische nachtmerrie

Er zijn momenten in het verhaal waarop je voelt dat er iets aan het verschuiven is. Niet abrupt, niet met een enkele beslissing, maar als een lijn die langzaam maar onverbiddelijk door het stof van oude zekerheden loopt. De afgelopen dagen waren zulke momenten. Ik heb me lang afgevraagd of ik dit hoofdartikel wel moest schrijven - ik heb Iran immers al eens in detail behandeld en duidelijk gemaakt dat je dit land en zijn machtsstructuren alleen kunt begrijpen als je naar de decennialange lijnen kijkt. Maar juist die lijnen zijn nu weer zichtbaar geworden, duidelijker dan ooit.

Wat mij doet opkijken zijn niet alleen de harde feiten: de nachtelijke aanvallen, de overbelasting van de Israëlische raketafweer, de retoriek van politieke leiders, de toenemende machtsverschuiving op de achtergrond. Het is het onderliggende patroon - het gevoel dat dit conflict een fase ingaat die voor elke strateeg een nachtmerrie zal zijn. En dat is precies waarom ik dit artikel schrijf: omdat velen de oppervlakte zien, maar bijna niemand begrijpt wat er onder zit.

Meer lezen

Van Commodore C16 tot WordPress: een reis door de beginjaren van het internet

Van modem tot internet en tijdschrift

Als je tegenwoordig een smartphone oppakt, bevat deze meer rekenkracht dan hele computerzalen vroeger. In de jaren 1980 was dat heel anders. Computers waren zeldzaam, duur en voor veel mensen een mysterieuze machine. Als je toen een eigen computer thuis had, behoorde je tot een kleine groep knutselaars, uitvinders en nieuwsgierigen. Het spannende was dat je computers niet zomaar kon gebruiken. Je moest ze ook begrijpen. Veel programma's waren niet kant-en-klaar te koop. In plaats daarvan stonden er in computertijdschriften pagina's met lijsten met BASIC-code die je regel voor regel moest uittypen. Pas dan kon je zien of het programma überhaupt werkte.

Dat klinkt vandaag de dag vervelend, maar het had één groot voordeel. Je leerde automatisch hoe computers werken. Als je een fout maakte, kreeg je meteen een foutmelding - en moest je zelf uitzoeken waar de fout zat. Op deze manier ontwikkelden veel jonge computerfans een heel natuurlijke benadering van technologie en programmeren.

In die tijd begon ik mijn eigen reis in de wereld van computers.

Meer lezen

Van het einde van de dienstplicht tot schoolstakingen: het nieuwe debat over de Bundeswehr en onderwijs

Schoolstakingen over dienstplicht en de Bundeswehr op scholen

Toen ik zelf in de jaren 90 bij de Bundeswehr ging, was dat nog een vrij normaal onderdeel van het leven van veel jonge mannen in Duitsland. Iedereen die klaar was met school deed burgerdienst of militaire dienst. Het hoorde er toen gewoon bij - net als een opleiding of studie. Mensen spraken erover, ze wisten ongeveer wat ze konden verwachten en bijna iedereen had wel iemand in zijn kennissenkring die net in dienst was gegaan of dat kort geleden had gedaan.

Ik heb zelf ook mijn dienstplicht vervuld. Er waren geen grote ideologische debatten over in mijn omgeving. Natuurlijk was er wel kritiek op het leger of waren er discussies over uitzendingen naar het buitenland, maar de Bundeswehr was eigenlijk een normaal onderdeel van de staat. Het was er wel, maar het speelde geen bijzonder dominante rol in het dagelijks leven van de meeste mensen. Interessant genoeg gold dit ook voor school.

Meer lezen

Toen ik aan de telefoon was met een robot - hoe AI de telefoon verovert en hoe je het kunt herkennen

Telefoongesprek met een AI-robot

Er zijn momenten in het dagelijks leven die in eerste instantie heel banaal lijken. Je zit aan je bureau, werkt aan een artikel, denkt na over een nieuw onderwerp - en plotseling gaat de telefoon. Een nummer dat je niet herkent. In mijn geval was het een toegangscode uit het Ruhrgebied: 0233 en nog wat. Als zelfstandige krijg je af en toe zo'n telefoontje. Meestal gaat het over reclame, diensten of advies dat je eigenlijk niet nodig hebt.

Dus ik beantwoordde de oproep zoals gewoonlijk. Een vriendelijke vrouwenstem nam op aan de andere kant van de lijn. Ze stelde zich voor als een medewerker die werkt met Facebook en Instagram. Het was geen verrassing dat het over advertenties ging. Over advertenties. Over bereik. Zichtbaarheid voor bedrijven.

Meer lezen

Europa tussen vrijheid van meningsuiting en regelgeving: nieuw informatieportaal VS roept vragen op

EU-censuur, haatzaaien en het nieuwe Amerikaanse portaal

Onlangs stuitte ik op informatie die me in eerste instantie nogal terloops interesseerde - maar die me vervolgens niet meer losliet. In een rapport stond dat de Amerikaanse overheid een nieuw online portaal aan het plannen was. Een portaal dat inhoud toegankelijk zou maken die in bepaalde delen van de wereld wordt geblokkeerd. Landen als Iran en China werden genoemd. Maar toen viel er een andere term: Europa.

Europa.

Het idee dat Amerikaanse organisaties een informatieportaal ontwikkelen dat uitdrukkelijk bedoeld is voor Europese burgers omdat bepaalde inhoud hier niet langer toegankelijk is, deed me versteld staan. Niet verontwaardigd of in paniek, maar alert. Als Europa ineens in één adem genoemd wordt met klassieke censuurgebieden, is het de moeite waard om eens goed te kijken.

Meer lezen

Johann Sebastian Bach - orde, houding en het fundament van onze muziek

Johann Sebastian Bach Portret

Als kind en tiener groeide ik op in een familie van muzikanten. Mijn beide ouders zijn muziekleraren. Mijn moeder speelt dwarsfluit en mijn vader piano. Muziek was bij ons thuis geen decoratieve achtergrond, maar een natuurlijk onderdeel van het dagelijks leven. We oefenden, gaven les, discussieerden en worstelden soms zelfs. Bladmuziek lag op de vleugel, niet in de kast.

Ik speelde zelf piano en later ook saxofoon. En zoals zoveel mensen die een klassieke opleiding volgen, kwam ik op een gegeven moment terecht bij Johann Sebastian Bach - meer specifiek, de eerste prelude uit het „Wohltemperierte Klavier“. Ik kan het nog steeds spelen. Misschien niet foutloos, daar zou ik nog eens op moeten oefenen. Maar de structuur van dit stuk is nog steeds bij me. Deze rustige opeenvolging van gebroken akkoorden, de heldere harmonie, de vanzelfsprekende volgorde - zelfs als leerling voel je dat hier iets belangrijks gebeurt. Dit portret is opgedragen aan mijn moeder op haar 70e verjaardag, die het voor mij mogelijk maakte om destijds pianoles te nemen.

Meer lezen